Sin categorizar

Gaur, filmaketak denok bizi izan dugun lehen soinu espazio horretara garamatza: amaren sabelera. Oinarrizko erritmoen unibertsoak inguratzen gaitu: borborka darion odolaren murmurioak, bihotzaren taupada irmoak, eusten gaituen eta bizia ematen digun arnasketa pausatuak. Soinua gara hitza izan aurretik, bibrazioa kontzientzia izan aurretik. Filmaketa honetan, gure aurreko soinu memoria horretan murgiltzen gara, horren jakitun izan aurretik…

Filmatzean, presarik gabe baina etenik gabe aurrera doan hotsen ibaia bezala sentitzen gara. Jariatzea da gure izatea: isiltasunaren ñabardura bakoitzari, ustekabeko erresonantzia bakoitzari, zeharkatzen eta eraldatzen gaituzten oihartzunei jarraitzen diegu. Une oro, soinuak bildu, moldatu eta geure izatea itzultzen digu, baina beti berrituta. Ur bazterra ukitzean inoiz berdina ez den ura bezala, sakon entzuteak nota…

Entzutea presentzia ekintza osoa bihurtzen den bidaian abiatzen gara. Irudi, soinu eta eten bakoitzarekin denbora zintzilikatu, zarata disolbatu eta munduaren taupada soila gelditzen den espazioan murgiltzen gara. Haizeak hostoak laztantzen ditu, inguruneko xuxurlek inguratzen gaituzte, eta isiltasun une horretan, isiltasunak hutsa izateari uzten dio, gure esentziarekin lotzen gaituen bibrazio sakona bihurtuz. Zentzumenak zabalik filmatzen dugu,…